|
001 |
Te quoque, magna Pales, et te memorande canemus |
|
002 |
pastor ab Amphryso, vos, silvae amnesque Lycaei. |
|
003 |
cetera, quae vacuas tenuissent carmine mentes, |
|
004 |
omnia iam vulgata: quis aut Eurysthea durum, |
|
005 |
aut inlaudati nescit Busiridis aras? |
|
006 |
cui non dictus Hylas puer et Latonia Delos |
|
007 |
Hippodameque umeroque Pelops insignis eburno, |
|
008 |
acer equis? temptanda via est, qua me quoque possim |
|
009 |
tollere humo victorque virum volitare per ora. |
|
010 |
primus ego in patriam mecum, modo vita supersit, |
|
011 |
Aonio rediens deducam vertice Musas; |
|
012 |
primus Idumaeas referam tibi, Mantua, palmas, |
|
013 |
et viridi in campo templum de marmore ponam |
|
014 |
propter aquam, tardis ingens ubi flexibus errat |
|
015 |
Mincius et tenera praetexit harundine ripas. |
|
016 |
in medio mihi Caesar erit templumque tenebit: |
|
017 |
illi victor ego et Tyrio conspectus in ostro |
|
018 |
centum quadriiugos agitabo ad flumina currus. |
|
019 |
cuncta mihi Alpheum linquens lucosque Molorchi |
|
020 |
cursibus et crudo decernet Graecia caestu. |
|
021 |
ipse caput tonsae foliis ornatus olivae |
|
022 |
dona feram. iam nunc sollemnis ducere pompas |
|
023 |
ad delubra iuvat caesosque videre iuvencos, |
|
024 |
vel scaena ut versis discedat frontibus utque |
|
025 |
purpurea intexti tollant aulaea Britanni. |
|
026 |
in foribus pugnam ex auro solidoque elephanto |
|
027 |
Gangaridum faciam victorisque arma Quirini, |
|
028 |
atque hic undantem bello magnumque fluentem |
|
029 |
Nilum ac navali surgentis aere columnas. |
|
030 |
addam urbes Asiae domitas pulsumque Niphaten |
|
031 |
fidentemque fuga Parthum versisque sagittis; |
|
032 |
et duo rapta manu diverso ex hoste tropaea |
|
033 |
bisque triumphatas utroque ab litore gentis. |
|
034 |
stabunt et Parii lapides, spirantia signa, |
|
035 |
Assaraci proles demissaeque ab Iove gentis |
|
036 |
nomina, Trosque parens et Troiae Cynthius auctor. |
|
037 |
Invidia infelix furias amnemque severum |
|
038 |
Cocyti metuet tortosque Ixionis anguis |
|
039 |
immanemque rotam et non exsuperabile saxum. |
|
040 |
interea Dryadum silvas saltusque sequamur |
|
041 |
intactos, tua, Maecenas, haud mollia iussa. |
|
042 |
te sine nil altum mens incohat: en age segnis |
|
043 |
rumpe moras~ vocat ingenti clamore Cithaeron |
|
044 |
Taygetique canes domitrixque Epidaurus equorum, |
|
045 |
et vox adsensu nemorum ingeminata remugit. |
|
046 |
mox tamen ardentis accingar dicere pugnas |
|
047 |
Caesaris et nomen fama tot ferre per annos |
|
048 |
Tithoni prima quot abest ab origine Caesar. |
|
049 |
Seu quis Olympiacae miratus praemia palmae |
|
050 |
pascit equos, seu quis fortis ad aratra iuvencos, |
|
051 |
corpora praecipue matrum legat. optima torvae |
|
052 |
forma bovis cui turpe caput, cui plurima cervix, |
|
053 |
et crurum tenus a mento palearia pendent; |
|
054 |
tum longo nullus lateri modus: omnia magna, |
|
055 |
pes etiam; et camuris hirtae sub cornibus aures. |
|
056 |
nec mihi displiceat maculis insignis et albo, |
|
057 |
aut iuga detrectans interdumque aspera cornu |
|
058 |
et faciem tauro propior, quaeque ardua tota |
|
059 |
et gradiens ima verrit vestigia cauda. |
|
060 |
aetas Lucinam iustosque pati hymenaeos |
|
061 |
desinit ante decem, post quattuor incipit annos; |
|
062 |
cetera nec feturae habilis nec fortis aratris. |
|
063 |
interea, superat gregibus dum laeta iuventas, |
|
064 |
solve mares; mitte in Venerem pecuaria primus, |
|
065 |
atque aliam ex alia generando suffice prolem. |
|
066 |
optima quaeque dies miseris mortalibus aevi |
|
067 |
prima fugit: subeunt morbi tristisque senectus |
|
068 |
et labor, et durae rapit inclementia mortis. |
|
069 |
semper erunt quarum mutari corpora malis: |
|
070 |
semper enim refice ac, ne post amissa requiras, |
|
071 |
ante veni et subolem armento sortire quotannis. |
|
072 |
Nec non et pecori est idem dilectus equino. |
|
073 |
tu modo, quos in spem statues summittere gentis, |
|
074 |
praecipuum iam inde a teneris impende laborem. |
|
075 |
continuo pecoris generosi pullus in arvis |
|
076 |
altius ingreditur et mollia crura reponit; |
|
077 |
primus et ire viam et fluvios temptare minacis |
|
078 |
audet et ignoto sese committere ponti, |
|
079 |
nec vanos horret strepitus. illi ardua cervix |
|
080 |
argutumque caput, brevis alvus obesaque terga, |
|
081 |
luxuriatque toris animosum pectus (honesti |
|
082 |
spadices glaucique, color deterrimus albis |
|
083 |
et gilvo). tum, si qua sonum procul arma dedere, |
|
084 |
stare loco nescit, micat auribus et tremit artus, |
|
085 |
collectumque premens volvit sub naribus ignem. |
|
086 |
densa iuba, et dextro iactata recumbit in armo; |
|
087 |
at duplex agitur per lumbos spina, cavatque |
|
088 |
tellurem et solido graviter sonat ungula cornu. |
|
089 |
talis Amyclaei domitus Pollucis habenis |
|
090 |
Cyllarus et, quorum Grai meminere poetae, |
|
091 |
Martis equi biiuges et magni currus Achilli. |
|
092 |
talis et ipse iubam cervice effundit equina |
|
093 |
coniugis adventu pernix Saturnus, et altum |
|
094 |
Pelion hinnitu fugiens implevit acuto. |
|
095 |
Hunc quoque, ubi aut morbo gravis aut iam segnior annis |
|
096 |
deficit, abde domo, nec turpi ignosce senectae. |
|
097 |
frigidus in Venerem senior, frustraque laborem |
|
098 |
ingratum trahit, et, si quando ad proelia ventum est, |
|
099 |
ut quondam in stipulis magnus sine viribus ignis, |
|
100 |
incassum furit. ergo animos aevumque notabis |
|
101 |
praecipue: hinc alias artis prolemque parentum |
|
102 |
et quis cuique dolor victo, quae gloria palmae. |
|
103 |
nonne vides, cum praecipiti certamine campum |
|
104 |
corripuere, ruuntque effusi carcere currus, |
|
105 |
cum spes adrectae iuvenum, exsultantiaque haurit |
|
106 |
corda pavor pulsans ? illi instant verbere torto |
|
107 |
et proni dant lora, volat vi fervidus axis; |
|
108 |
iamque humiles, iamque elati sublime videntur |
|
109 |
aera per vacuum ferri atque adsurgere in auras; |
|
110 |
nec mora nec requies; at fulvae nimbus harenae |
|
111 |
tollitur, umescunt spumis flatuque sequentum: |
|
112 |
tantus amor laudum, tantae est victoria curae. |
|
113 |
primus Erichthonius currus et quattuor ausus |
|
114 |
iungere equos rapidusque rotis insistere victor. |
|
115 |
frena Pelethronii Lapithae gyrosque dedere |
|
116 |
impositi dorso, atque equitem docuere sub armis |
|
117 |
insultare solo et gressus glomerare superbos. |
|
118 |
aequus uterque labor, aeque iuvenemque magistri |
|
119 |
exquirunt calidumque animis et cursibus acrem; |
|
120 |
quamvis saepe fuga versos ille egerit hostis, |
|
121 |
et patriam Epirum referat fortisque Mycenas, |
|
122 |
Neptunique ipsa deducat origine gentem. |
|
123 |
His animadversis instant sub tempus et omnis |
|
124 |
impendunt curas denso distendere pingui |
|
125 |
quem legere ducem et pecori dixere maritum; |
|
126 |
florentisque secant herbas fluviosque ministrant |
|
127 |
farraque, ne blando nequeat superesse labori |
|
128 |
invalidique patrum referant ieiunia nati. |
|
129 |
ipsa autem macie tenuant armenta volentes, |
|
130 |
atque, ubi concubitus primos iam nota voluptas |
|
131 |
sollicitat, frondesque negant et fontibus arcent. |
|
132 |
saepe etiam cursu quatiunt et sole fatigant, |
|
133 |
cum graviter tunsis gemit area frugibus, et cum |
|
134 |
surgentem ad Zephyrum paleae iactantur inanes. |
|
135 |
hoc faciunt, nimio ne luxu obtunsior usus |
|
136 |
sit genitali arvo et sulcos oblimet inertis, |
|
137 |
sed rapiat sitiens Venerem interiusque recondat. |
|
138 |
Rursus cura patrum cadere et succedere matrum |
|
139 |
incipit. exactis gravidae cum mensibus errant, |
|
140 |
non illas gravibus quisquam iuga ducere plaustris, |
|
141 |
non saltu superare viam sit passus et acri |
|
142 |
carpere prata fuga fluviosque innare rapacis. |
|
143 |
saltibus in vacuis pascunt et plena secundum |
|
144 |
flumina, muscus ubi et viridissima gramine ripa, |
|
145 |
speluncaeque tegant et saxea procubet umbra. |
|
146 |
est lucos Silari circa ilicibusque virentem |
|
147 |
plurimus Alburnum volitans, cui nomen asilo |
|
148 |
Romanum est, oestrum Grai vertere vocantes, |
|
149 |
asper, acerba sonans, quo tota exterrita silvis |
|
150 |
diffugiunt armenta, furit mugitibus aether |
|
151 |
concussus silvaeque et sicci ripa Tanagri. |
|
152 |
hoc quondam monstro horribilis exercuit iras |
|
153 |
Inachiae Iuno pestem meditata iuvencae. |
|
154 |
hunc quoque (nam mediis fervoribus acrior instat) |
|
155 |
arcebis gravido pecori, armentaque pasces |
|
156 |
sole recens orto aut noctem ducentibus astris. |
|
157 |
Post partum cura in vitulos traducitur omnis; |
|
158 |
continuoque notas et nomina gentis inurunt, |
|
159 |
et quos aut pecori malint summittere habendo |
|
160 |
aut aris servare sacros aut scindere terram |
|
161 |
et campum horrentem fractis invertere glaebis. |
|
162 |
cetera pascuntur viridis armenta per herbas: |
|
163 |
tu quos ad studium atque usum formabis agrestem |
|
164 |
iam vitulos hortare viamque insiste domandi, |
|
165 |
dum faciles animi iuvenum, dum mobilis aetas. |
|
166 |
ac primum laxos tenui de vimine circlos |
|
167 |
cervici subnecte; dehinc, ubi libera colla |
|
168 |
servitio adsuerint, ipsis e torquibus aptos |
|
169 |
iunge pares, et coge gradum conferre iuvencos; |
|
170 |
atque illis iam saepe rotae ducantur inanes |
|
171 |
per terram, et summo vestigia pulvere signent. |
|
172 |
post valido nitens sub pondere faginus axis |
|
173 |
instrepat, et iunctos temo trahat aereus orbis. |
|
174 |
interea pubi indomitae non gramina tantum |
|
175 |
nec vescas salicum frondes ulvamque palustrem, |
|
176 |
sed frumenta manu carpes sata; nec tibi fetae |
|
177 |
more patrum nivea implebunt mulctraria vaccae, |
|
178 |
sed tota in dulcis consument ubera natos. |
|
179 |
Sin ad bella magis studium turmasque ferocis, |
|
180 |
aut Alphea rotis praelabi flumina Pisae |
|
181 |
et Iovis in luco currus agitare volantis: |
|
182 |
primus equi labor est animos atque arma videre |
|
183 |
bellantum lituosque pati, tractuque gementem |
|
184 |
ferre rotam et stabulo frenos audire sonantis; |
|
185 |
tum magis atque magis blandis gaudere magistri |
|
186 |
laudibus et plausae sonitum cervicis amare. |
|
187 |
atque haec iam primo depulsus ab ubere matris |
|
188 |
audeat, inque vicem det mollibus ora capistris |
|
189 |
invalidus etiamque tremens, etiam inscius aevi. |
|
190 |
at tribus exactis ubi quarta accesserit aestas, |
|
191 |
carpere mox gyrum incipiat gradibusque sonare |
|
192 |
compositis, sinuetque alterna volumina crurum, |
|
193 |
sitque laboranti similis; tum cursibus auras |
|
194 |
tum vocet, ac per aperta volans ceu liber habenis |
|
195 |
aequora vix summa vestigia ponat harena, |
|
196 |
qualis Hyperboreis Aquilo cum densus ab oris |
|
197 |
incubuit, Scythiaeque hiemes atque arida differt |
|
198 |
nubila: tum segetes altae campique natantes |
|
199 |
lenibus horrescunt flabris, summaeque sonorem |
|
200 |
dant silvae, longique urgent ad litora fluctus; |
|
201 |
ille volat simul arva fuga simul aequora verrens. |
|
202 |
hinc vel ad Elei metas et maxima campi |
|
203 |
sudabit spatia et spumas aget ore cruentas, |
|
204 |
Belgica vel molli melius feret esseda collo. |
|
205 |
tum demum crassa magnum farragine corpus |
|
206 |
crescere iam domitis sinito: namque ante domandum |
|
207 |
ingentis tollent animos, prensique negabunt |
|
208 |
verbera lenta pati et duris parere lupatis. |
|
209 |
Sed non ulla magis viris industria firmat |
|
210 |
quam Venerem et caeci stimulos avertere amoris, |
|
211 |
sive boum sive est cui gratior usus equorum. |
|
212 |
atque ideo tauros procul atque in sola relegant |
|
213 |
pascua post montem oppositum et trans flumina lata, |
|
214 |
aut intus clausos satura ad praesepia servant. |
|
215 |
carpit enim viris paulatim uritque videndo |
|
216 |
femina, nec nemorum patitur meminisse nec herbae |
|
217 |
dulcibus illa quidem inlecebris, et saepe superbos |
|
218 |
cornibus inter se subigit decernere amantis. |
|
219 |
pascitur in magna Sila formosa iuvenca: |
|
220 |
illi alternantes multa vi proelia miscent |
|
221 |
vulneribus crebris, lavit ater corpora sanguis, |
|
222 |
versaque in obnixos urgentur cornua vasto |
|
223 |
cum gemitu, reboant silvaeque et longus Olympus. |
|
224 |
nec mos bellantis una stabulare, sed alter |
|
225 |
victus abit longeque ignotis exsulat oris. |
|
226 |
multa gemens ignominiam plagasque superbi |
|
227 |
victoris, tum quos amisit inultus amores, |
|
228 |
et stabula aspectans regnis excessit avitis: |
|
229 |
ergo omni cura viris exercet et inter |
|
230 |
dura iacet pernix instrato saxa cubili |
|
231 |
frondibus hirsutis et carice pastus acuta, |
|
232 |
et temptat sese atque irasci in cornua discit |
|
233 |
arboris obnixus trunco, ventosque lacessit |
|
234 |
ictibus, et sparsa ad pugnam proludit harena. |
|
235 |
post ubi collectum robur viresque refectae, |
|
236 |
signa movet praecepsque oblitum fertur in hostem: |
|
237 |
fluctus uti medio coepit cum albescere ponto, |
|
238 |
longius ex altoque sinum trahit, utque volutus |
|
239 |
ad terras immane sonat per saxa neque ipso |
|
240 |
monte minor procumbit, at ima exaestuat unda |
|
241 |
verticibus nigramque alte subiectat harenam. |
|
242 |
Omne adeo genus in terris hominumque ferarumque |
|
243 |
et genus aequoreum, pecudes pictaeque volucres, |
|
244 |
in furias ignemque ruunt: amor omnibus idem. |
|
245 |
tempore non alio catulorum oblita leaena |
|
246 |
saevior erravit campis, nec funera vulgo |
|
247 |
tam multa informes ursi stragemque dedere |
|
248 |
per silvas; tum saevus aper, tum pessima tigris; |
|
249 |
heu male tum Libyae solis erratur in agris. |
|
250 |
nonne vides ut tota tremor pertemptet equorum |
|
251 |
corpora, si tantum notas odor attulit auras? |
|
252 |
ac neque eos iam frena virum neque verbera saeva, |
|
253 |
non scopuli rupesque cavae atque obiecta retardant |
|
254 |
flumina correptosque unda torquentia montis. |
|
255 |
ipse ruit dentesque Sabellicus exacuit sus |
|
256 |
et pede prosubigit terram, fricat arbore costas |
|
257 |
atque hinc atque illinc umeros ad vulnera durat. |
|
258 |
quid iuvenis, magnum cui versat in ossibus ignem |
|
259 |
durus amor? nempe abruptis turbata procellis |
|
260 |
nocte natat caeca serus freta; quem super ingens |
|
261 |
porta tonat caeli, et scopulis inlisa reclamant |
|
262 |
aequora; nec miseri possunt revocare parentes, |
|
263 |
nec moritura super crudeli funere virgo. |
|
264 |
quid Iynces Bacchi variae et genus acre luporum |
|
265 |
atque canum? quid quae imbelles dant proelia cervi ? |
|
266 |
scilicet ante omnis furor est insignis equarum; |
|
267 |
et mentem Venus ipsa dedit, quo tempore Glauci |
|
268 |
Potniades malis membra absumpsere quadrigae. |
|
269 |
illas ducit amor trans Gargara transque sonantem |
|
270 |
Ascanium; superant montis et flumina tranant. |
|
271 |
continuoque avidis ubi subdita flamma medullis |
|
272 |
(vere magis, quia vere calor redit ossibus) illae |
|
273 |
ore omnes versae in Zephyrum stant rupibus altis, |
|
274 |
exceptantque levis auras, et saepe sine ullis |
|
275 |
coniugiis vento gravidae (mirabile dictu) |
|
276 |
saxa per et scopulos et depressas convallis |
|
277 |
diffugiunt, non, Eure, tuos, neque solis ad ortus, |
|
278 |
in Borean Caurumque, aut unde nigerrimus Auster |
|
279 |
nascitur et pluvio contristat frigore caelum. |
|
280 |
hic demum, hippomanes vero quod nomine dicunt |
|
281 |
pastores, lentum destillat ab inguine virus, |
|
282 |
hippomanes, quod saepe malae legere novercae |
|
283 |
miscueruntque herbas et non innoxia verba. |
|
284 |
Sed fugit interea, fugit inreparabile tempus, |
|
285 |
singula dum capti circumvectamur amore. |
|
286 |
hoc satis armentis. superat pars altera curae, |
|
287 |
lanigeros agitare greges hirtasque capellas. |
|
288 |
hic labor, hinc laudem fortes sperate coloni. |
|
289 |
nec sum animi dubius verbis ea vincere magnum |
|
290 |
quam sit et angustis hunc addere rebus honorem; |
|
291 |
sed me Parnasi deserta per ardua dulcis |
|
292 |
raptat amor; iuvat ire iugis, qua nulla priorum |
|
293 |
Castaliam molli devertitur orbita clivo. |
|
294 |
nunc, veneranda Pales, magno nunc ore sonandum. |
|
295 |
Incipiens stabulis edico in mollibus herbam |
|
296 |
carpere ovis, dum mox frondosa reducitur aestas, |
|
297 |
et multa duram stipula filicumque maniplis |
|
298 |
sternere subter humum, glacies ne frigida laedat |
|
299 |
molle pecus scabiemque ferat turpisque podagras. |
|
300 |
post hinc digressus iubeo frondentia capris |
|
301 |
arbuta sufficere et fluvios praebere recentis, |
|
302 |
et stabula a ventis hiberno opponere soli |
|
303 |
ad medium conversa diem, cum frigidus olim |
|
304 |
iam cadit extremoque inrorat Aquarius anno. |
|
305 |
hae quoque non cura nobis leviore tuendae |
|
306 |
(nec minor usus erit, quamvis Milesia magno |
|
307 |
vellera mutentur Tyrios incocta rubores), |
|
308 |
densior hinc suboles, hinc largi copia lactis; |
|
309 |
quam magis exhausto spumaverit ubere mulctra |
|
310 |
laeta magis pressis manabunt flumina mammis. |
|
311 |
nec minus interea barbas incanaque menta |
|
312 |
Cinyphii tondent hirci saetasque comantis |
|
313 |
usum in castrorum et miseris velamina nautis. |
|
314 |
pascuntur vero silvas et summa Lycaei, |
|
315 |
horrentisque rubos et amantis ardua dumos. |
|
316 |
atque ipsae memores redeunt in tecta, suosque |
|
317 |
ducunt, et gravido superant vix ubere limen. |
|
318 |
ergo omni studio glaciem ventosque nivalis, |
|
319 |
quo minor est illis curae mortalis egestas, |
|
320 |
avertes, victumque feres et virgea laetus |
|
321 |
pabula, nec tota claudes faenilia bruma. |
|
322 |
at vero Zephyris cum laeta vocantibus aestas |
|
323 |
in saltus utrumque gregem atque in pascua mittet, |
|
324 |
Luciferi primo cum sidere frigida rura |
|
325 |
carpamus, dum mane novum, dum gramina canent |
|
326 |
et ros in tenera pecori gratissimus herba. |
|
327 |
inde ubi quarta sitim caeli collegerit hora |
|
328 |
et cantu querulae rumpent arbusta cicadae, |
|
329 |
ad puteos aut alta greges ad stagna iubebo |
|
330 |
currentem ilignis potare canalibus undam; |
|
331 |
aestibus at mediis umbrosam exquirere vallem, |
|
332 |
sicubi magna Iovis antiquo robore quercus |
|
333 |
ingentis tendat ramos, aut sicubi nigrum |
|
334 |
ilicibus crebris sacra nemus accubet umbra; |
|
335 |
tum tenuis dare rursus aquas et pascere rursus |
|
336 |
solis ad occasum, cum frigidus aera vesper |
|
337 |
temperat, et saltus reficit iam roscida luna, |
|
338 |
litoraque alcyonen resonant, acalanthida dumi. |
|
339 |
Quid tibi pastores Libyae, quid pascua versu |
|
340 |
prosequar et raris habitata mapalia tectis? |
|
341 |
saepe diem noctemque et totum ex ordine mensem |
|
342 |
pascitur itque pecus longa in deserta sine ullis |
|
343 |
hospitiis: tantum campi iacet. omnia secum |
|
344 |
armentarius Afer agit, tectumque laremque |
|
345 |
armaque Amyclaeumque canem Cressamque pharetram; |
|
346 |
non secus ac patriis acer Romanus in armis |
|
347 |
iniusto sub fasce viam cum carpit, et hosti |
|
348 |
ante exspectatum positis stat in agmine castris. |
|
349 |
At non qua Scythiae gentes Maeotiaque unda, |
|
350 |
turbidus et torquens flaventis Hister harenas, |
|
351 |
quaque redit medium Rhodope porrecta sub axem. |
|
352 |
illic clausa tenent stabulis armenta, neque ullae |
|
353 |
aut herbae campo apparent aut arbore frondes; |
|
354 |
sed iacet aggeribus niveis informis et alto |
|
355 |
terra gelu late septemque adsurgit in ulnas. |
|
356 |
semper hiems, semper spirantes frigora Cauri. |
|
357 |
tum Sol pallentis haud umquam discutit umbras, |
|
358 |
nec cum invectus equis altum petit aethera, nec cum |
|
359 |
praecipitem Oceani rubro lavit aequore currum. |
|
360 |
concrescunt subitae currenti in flumine crustae, |
|
361 |
undaque iam tergo ferratos sustinet orbis, |
|
362 |
puppibus illa prius, patulis nunc hospita plaustris; |
|
363 |
aeraque dissiliunt vulgo, vestesque rigescunt |
|
364 |
indutae, caeduntque securibus umida vina, |
|
365 |
et totae solidam in glaciem vertere lacunae, |
|
366 |
stiriaque impexis induruit horrida barbis. |
|
367 |
interea toto non setius aere ningit: |
|
368 |
intereunt pecudes, stant circumfusa pruinis |
|
369 |
corpora magna boum, confertoque agmine cervi |
|
370 |
torpent mole nova et summis vix cornibus exstant. |
|
371 |
hos non immissis canibus, non cassibus ullis |
|
372 |
puniceaeve agitant pavidos formidine pennae, |
|
373 |
sed frustra oppositum trudentis pectore montem |
|
374 |
comminus obtruncant ferro graviterque rudentis |
|
375 |
caedunt et magno laeti clamore reportant. |
|
376 |
ipsi in defossis specubus secura sub alta |
|
377 |
otia agunt terra, congestaque robora totasque |
|
378 |
advolvere focis ulmos ignique dedere. |
|
379 |
hic noctem ludo ducunt, et pocula laeti |
|
380 |
fermento atque acidis imitantur vitea sorbis. |
|
381 |
talis Hyperboreo septem subiecta trioni |
|
382 |
gens effrena virum Riphaeo tunditur Euro |
|
383 |
et pecudum fulvis velatur corpora saetis. |
|
384 |
Si tibi lanitium curae, primum aspera silva |
|
385 |
lappaeque tribolique absint; fuge pabula laeta, |
|
386 |
continuoque greges villis lege mollibus albos. |
|
387 |
illum autem, quamvis aries sit candidus ipse, |
|
388 |
nigra subest udo tantum cui lingua palato, |
|
389 |
reice, ne maculis infuscet vellera pullis |
|
390 |
nascentum, plenoque alium circumspice campo. |
|
391 |
munere sic niveo lanae, si credere dignum est, |
|
392 |
Pan deus Arcadiae captam te, Luna, fefellit |
|
393 |
in nemora alta vocans; nec tu aspernata vocantem. |
|
394 |
At cui lactis amor, cytisum lotosque frequentis |
|
395 |
ipse manu salsasque ferat praesepibus herbas: |
|
396 |
hinc et amant fluvios magis, et magis ubera tendunt |
|
397 |
et salis occultum referunt in lacte saporem. |
|
398 |
multi etiam excretos prohibent a matribus haedos, |
|
399 |
primaque ferratis praefigunt ora capistris. |
|
400 |
quod surgente die mulsere horisque diurnis, |
|
401 |
nocte premunt; quod iam tenebris et sole cadente, |
|
402 |
sub lucem exportant calathis (adit oppida pastor), |
|
403 |
aut parco sale contingunt hiemique reponunt. |
|
404 |
Nec tibi cura canum fuerit postrema, sed una |
|
405 |
velocis Spartae catulos acremque Molossum |
|
406 |
pasce sero pingui. numquam custodibus illis |
|
407 |
nocturnum stabulis furem incursusque luporum |
|
408 |
aut impacatos a tergo horrebis Hiberos. |
|
409 |
saepe etiam cursu timidos agitabis onagros, |
|
410 |
et canibus leporem, canibus venabere dammas; |
|
411 |
saepe volutabris pulsos silvestribus apros |
|
412 |
latratu turbabis agens, montisque per altos |
|
413 |
ingentem clamore premes ad retia cervum. |
|
414 |
Disce et odoratam stabulis accendere cedrum, |
|
415 |
galbaneoque agitare gravis nidore chelydros. |
|
416 |
saepe sub immotis praesepibus aut mala tactu |
|
417 |
vipera delituit caelumque exterrita fugit, |
|
418 |
aut tecto adsuetus coluber succedere et umbrae |
|
419 |
(pestis acerba boum) pecorique aspergere virus, |
|
420 |
fovit humum. cape saxa manu, cape robora, pastor, |
|
421 |
tollentemque minas et sibila colla tumentem |
|
422 |
deice. iamque fuga timidum caput abdidit alte, |
|
423 |
cum medii nexus extremaeque agmina caudae |
|
424 |
solvuntur, tardosque trahit sinus ultimus orbis. |
|
425 |
est etiam ille malus Calabris in saltibus anguis |
|
426 |
squamea convolvens sublato pectore terga |
|
427 |
atque notis longam maculosus grandibus alvum, |
|
428 |
qui, dum amnes ulli rumpuntur fontibus et dum |
|
429 |
vere madent udo terrae ac pluvialibus Austris, |
|
430 |
stagna colit ripisque habitans hic piscibus atram |
|
431 |
improbus ingluviem ranisque loquacibus explet; |
|
432 |
postquam exusta palus, terraeque ardore dehiscunt, |
|
433 |
exsilit in siccum, et flammantia lumina torquens |
|
434 |
saevit agris asperque siti atque exterritus aestu. |
|
435 |
ne mihi tum mollis sub divo carpere somnos |
|
436 |
neu dorso nemoris libeat iacuisse per herbas, |
|
437 |
cum positis novus exuviis nitidusque iuventa |
|
438 |
volvitur, aut catulos tectis aut ova relinquens, |
|
439 |
arduus ad solem, et linguis micat ore trisulcis. |
|
440 |
Morborum quoque te causas et signa docebo. |
|
441 |
turpis ovis temptat scabies, ubi frigidus imber |
|
442 |
altius ad vivum persedit et horrida cano |
|
443 |
bruma gelu, vel cum tonsis inlotus adhaesit |
|
444 |
sudor, et hirsuti secuerunt corpora vepres. |
|
445 |
dulcibus idcirco fluviis pecus omne magistri |
|
446 |
perfundunt, udisque aries in gurgite villis |
|
447 |
mersatur, missusque secundo defluit amni; |
|
448 |
aut tonsum tristi contingunt corpus amurca |
|
449 |
et spumas miscent argenti vivaque sulpura |
|
450 |
Idaeasque pices et pinguis unguine ceras |
|
451 |
scillamque elleborosque gravis nigrumque bitumen. |
|
452 |
non tamen ulla magis praesens fortuna laborum est |
|
453 |
quam si quis ferro potuit rescindere summum |
|
454 |
ulceris os: alitur vitium vivitque tegendo, |
|
455 |
dum medicas adhibere manus ad vulnera pastor |
|
456 |
abnegat et meliora deos sedet omnia poscens. |
|
457 |
quin etiam, ima dolor balantum lapsus ad ossa |
|
458 |
cum furit atque artus depascitur arida febris, |
|
459 |
profuit incensos aestus avertere et inter |
|
460 |
ima ferire pedis salientem sanguine venam, |
|
461 |
Bisaltae quo more solent acerque Gelonus, |
|
462 |
cum fugit in Rhodopen atque in deserta Getarum, |
|
463 |
et lac concretum cum sanguine potat equino. |
|
464 |
quam procul aut molli succedere saepius umbrae |
|
465 |
videris aut summas carpentem ignavius herbas |
|
466 |
extremamque sequi, aut medio procumbere campo |
|
467 |
pascentem et serae solam decedere nocti: |
|
468 |
continuo culpam ferro compesce priusquam |
|
469 |
dira per incautum serpant contagia vulgus. |
|
470 |
non tam creber agens hiemem ruit aequore turbo |
|
471 |
quam multae pecudum pestes. nec singula morbi |
|
472 |
corpora corripiunt, sed tota aestiva repente, |
|
473 |
spemque gregemque simul cunctamque ab origine gentem. |
|
474 |
tum sciat, aerias Alpis et Norica si quis |
|
475 |
castella in tumulis et Iapydis arva Timavi |
|
476 |
nunc quoque post tanto videat, desertaque regna |
|
477 |
pastorum et longe saltus lateque vacantis. |
|
478 |
Hic quondam morbo caeli miseranda coorta est |
|
479 |
tempestas totoque autumni incanduit aestu |
|
480 |
et genus omne neci pecudum dedit, omne ferarum, |
|
481 |
corrupitque lacus, infecit pabula tabo. |
|
482 |
nec via mortis erat simplex; sed ubi ignea venis |
|
483 |
omnibus acta sitis miseros adduxerat artus, |
|
484 |
rursus abundabat fluidus liquor omniaque in se |
|
485 |
ossa minutatim morbo conlapsa trahebat. |
|
486 |
saepe in honore deum medio stans hostia ad aram, |
|
487 |
lanea dum nivea circumdatur infula vitta, |
|
488 |
inter cunctantis cecidit moribunda ministros. |
|
489 |
aut si quam ferro mactaverat ante sacerdos, |
|
490 |
inde neque impositis ardent altaria fibris, |
|
491 |
nec responsa potest consultus reddere vates, |
|
492 |
ac vix suppositi tinguntur sanguine cultri |
|
493 |
summaque ieiuna sanie infuscatur harena. |
|
494 |
hinc laetis vituli vulgo moriuntur in herbis |
|
495 |
et dulcis animas plena ad praesepia reddunt; |
|
496 |
hinc canibus blandis rabies venit, et quatit aegros |
|
497 |
tussis anhela sues ac faucibus angit obesis. |
|
498 |
Iabitur infelix studiorum atque immemor herbae |
|
499 |
victor equus fontisque avertitur et pede terram |
|
500 |
crebra ferit; demissae aures, incertus ibidem |
|
501 |
sudor et ille quidem morituris frigidus; aret |
|
502 |
pellis et ad tactum tractanti dura resistit. |
|
503 |
haec ante exitium primis dant signa diebus. |
|
504 |
sin in processu coepit crudescere morbus, |
|
505 |
tum vero ardentes oculi atque attractus ab alto |
|
506 |
spiritus, interdum gemitu gravis, imaque longo |
|
507 |
ilia singultu tendunt, it naribus ater |
|
508 |
sanguis, et obsessas fauces premit aspera lingua. |
|
509 |
profuit inserto latices infundere cornu |
|
510 |
Lenaeos; ea visa salus morientibus una. |
|
511 |
mox erat hoc ipsum exitio, furiisque refecti |
|
512 |
ardebant, ipsique suos iam morte sub aegra |
|
513 |
(di meliora piis, erroremque hostibus illum !) |
|
514 |
discissos nudis laniabant dentibus artus. |
|
515 |
ecce autem duro fumans sub vomere taurus |
|
516 |
concidit et mixtum spumis vomit ore cruorem |
|
517 |
extremosque ciet gemitus. it tristis arator |
|
518 |
maerentem abiungens fraterna morte iuvencum, |
|
519 |
atque opere in medio defixa relinquit aratra. |
|
520 |
non umbrae altorum nemorum, non mollia possunt |
|
521 |
prata movere animum, non qui per saxa volutus |
|
522 |
purior electro campum petit amnis; at ima |
|
523 |
solvuntur latera, atque oculos stupor urget inertis |
|
524 |
ad terramque fluit devexo pondere cervix. |
|
525 |
quid labor aut benefacta iuvant? quid vomere terras |
|
526 |
invertisse gravis? atqui non Massica Bacchi |
|
527 |
munera, non illis epulae nocuere repostae: |
|
528 |
frondibus et victu pascuntur simplicis herbae, |
|
529 |
pocula sunt fontes liquidi atque exercita cursu |
|
530 |
flumina, nec somnos abrumpit cura salubris. |
|
531 |
tempore non alio dicunt regionibus illis |
|
532 |
quaesitas ad sacra boves Iunonis et uris |
|
533 |
imparibus ductos alta ad donaria currus. |
|
534 |
ergo aegre rastris terram rimantur, et ipsis |
|
535 |
unguibus infodiunt fruges, montisque per altos |
|
536 |
contenta cervice trahunt stridentia plaustra. |
|
537 |
non lupus insidias explorat ovilia circum |
|
538 |
nec gregibus nocturnus obambulat: acrior illum |
|
539 |
cura domat; timidi dammae cervique fugaces |
|
540 |
nunc interque canes et circum tecta vagantur. |
|
541 |
iam maris immensi prolem et genus omne natantum |
|
542 |
litore in extremo ceu naufraga corpora fluctus |
|
543 |
proluit; insolitae fugiunt in flumina phocae. |
|
544 |
interit et curvis frustra defensa latebris |
|
545 |
vipera et attoniti squamis astantibus hydri. |
|
546 |
ipsis est aer avibus non aequus, et illae |
|
547 |
praecipites alta vitam sub nube relinquunt. |
|
548 |
praeterea iam nec mutari pabula refert, |
|
549 |
quaesitaeque nocent artes; cessere magistri, |
|
550 |
Phillyrides Chiron Amythaoniusque Melampus. |
|
551 |
saevit et in lucem Stygiis emissa tenebris |
|
552 |
pallida Tisiphone Morbos agit ante Metumque, |
|
553 |
inque dies avidum surgens caput altius effert. |
|
554 |
balatu pecorum et crebris mugitibus amnes |
|
555 |
arentesque sonant ripae collesque supini. |
|
556 |
iamque catervatim dat stragem atque aggerat ipsis |
|
557 |
in stabulis turpi dilapsa cadavera tabo, |
|
558 |
donec humo tegere ac foveis abscondere discunt. |
|
559 |
nam neque erat coriis usus, nec viscera quisquam |
|
560 |
aut undis abolere potest aut vincere flamma; |
|
561 |
ne tondere quidem morbo inluvieque peresa |
|
562 |
vellera nec telas possunt attingere putris; |
|
563 |
verum etiam invisos si quis temptarat amictus, |
|
564 |
ardentes papulae atque immundus olentia sudor |
|
565 |
membra sequebatur, nec longo deinde moranti |
|
566 |
tempore contactos artus sacer ignis edebat. |