Scripta auctorum Latinorum
Publius Vergilius Maro
Georgica Liber 1
|
001 |
Quid faciat laetas segetes, quo sidere terram |
|
002 |
vertere, Maecenas, ulmisque adiungere vitis |
|
003 |
conveniat, quae cura boum, qui cultus habendo |
|
004 |
sit pecori, apibus quanta experientia parcis, |
|
005 |
hinc canere incipiam. vos, o clarissima mundi |
|
006 |
lumina, labentem caelo quae ducitis annum, |
|
007 |
Liber et alma Ceres, vestro si munere tellus |
|
008 |
Chaoniam pingui glandem mutavit arista, |
|
009 |
poculaque inventis Acheloia miscuit uvis, |
|
010 |
et vos, agrestum praesentia numina, Fauni, |
|
011 |
(ferte simul Faunique pedem Dryadesque puellae) - |
|
012 |
munera vestra cano. tuque o, cui prima frementem |
|
013 |
fudit equum magno tellus percussa tridenti, |
|
014 |
Neptune; et cultor nemorum, cui pinguia Ceae |
|
015 |
ter centum nivei tondent dumeta iuvenci; |
|
016 |
ipse nemus linquens patrium saltusque Lycaei |
|
017 |
Pan, ovium custos, tua si tibi Maenala curae, |
|
018 |
adsis, o Tegeaee, favens, oleaeque Minerva |
|
019 |
inventrix, uncique puer monstrator aratri, |
|
020 |
et teneram ab radice ferens, Silvane, cupressum; |
|
021 |
dique deaeque omnes, studium quibus arva tueri, |
|
022 |
quique novas alitis non ullo semine fruges, |
|
023 |
quique satis largum caelo demittitis imbrem; |
|
024 |
tuque adeo, quem mox quae sint habitura deorum |
|
025 |
concilia incertum est, urbesne invisere, Caesar, |
|
026 |
terrarumque velis curam, et te maximus orbis |
|
027 |
auctorem frugum tempestatumque potentem |
|
028 |
accipiat cingens materna tempora myrto, |
|
029 |
an deus immensi venias maris ac tua nautae |
|
030 |
numina sola colant, tibi serviat ultima Thule, |
|
031 |
teque sibi generum Tethys emat omnibus undis, |
|
032 |
anne novum tardis sidus te mensibus addas, |
|
033 |
qua locus Erigonen inter Chelasque sequentis |
|
034 |
panditur (ipse tibi iam bracchia contrahit ardens |
|
035 |
Scorpius et caeli iusta plus parte reliquit) - |
|
036 |
quidquid eris (nam te nec sperant Tartara regem, |
|
037 |
nec tibi regnandi veniat tam dira cupido, |
|
038 |
quamvis Elysios miretur Graecia campos, |
|
039 |
nec repetita sequi curet Proserpina matrem) |
|
040 |
da facilem cursum, atque audacibus adnue coeptis, |
|
041 |
ignarosque viae mecum miseratus agrestis |
|
042 |
ingredere et votis iam nunc adsuesce vocari. |
|
043 |
Vere novo, gelidus canis cum montibus umor |
|
044 |
liquitur et Zephyro putris se glaeba resolvit, |
|
045 |
depresso incipiat iam tum mihi taurus aratro |
|
046 |
ingemere, et sulco attritus splendescere vomer. |
|
047 |
illa seges demum votis respondet avari |
|
048 |
agricolae, bis quae solem, bis frigora sensit; |
|
049 |
illius immensae ruperunt horrea messes. |
|
050 |
ac prius ignotum ferro quam scindimus aequor, |
|
051 |
ventos et varium caeli praediscere morem |
|
052 |
cura sit ac patrios cultusque habitusque locorum, |
|
053 |
et quid quaeque ferat regio et quid quaeque recuset. |
|
054 |
hic segetes, illic veniunt felicius uvae, |
|
055 |
arborei fetus alibi, atque iniussa virescunt |
|
056 |
gramina. nonne vides, croceos ut Tmolus odores, |
|
057 |
India mittit ebur, molles sua tura Sabaei, |
|
058 |
at Chalybes nudi ferrum, virosaque Pontus |
|
059 |
castorea, Eliadum palmas Epirus equarum? |
|
060 |
continuo has leges aeternaque foedera certis |
|
061 |
imposuit natura locis, quo tempore primum |
|
062 |
Deucalion vacuum lapides iactavit in orbem, |
|
063 |
unde homines nati, durum genus. ergo age, terrae |
|
064 |
pingue solum primis extemplo a mensibus anni |
|
065 |
fortes invertant tauri, glaebasque iacentis |
|
066 |
pulverulenta coquat maturis solibus aestas; |
|
067 |
at si non fuerit tellus fecunda, sub ipsum |
|
068 |
Arcturum tenui sat erit suspendere sulco: |
|
069 |
illic, officiant laetis ne frugibus herbae, |
|
070 |
hic, sterilem exiguus ne deserat umor harenam. |
|
071 |
Alternis idem tonsas cessare novalis |
|
072 |
et segnem patiere situ durescere campum; |
|
073 |
aut ibi flava seres mutato sidere farra, |
|
074 |
unde prius laetum siliqua quassante legumen |
|
075 |
aut tenuis fetus viciae tristisque lupini |
|
076 |
sustuleris fragilis calamos silvamque sonantem. |
|
077 |
urit enim lini campum seges, urit avenae, |
|
078 |
urunt Lethaeo perfusa papavera somno: |
|
079 |
sed tamen alternis facilis labor, arida tantum |
|
080 |
ne saturare fimo pingui pudeat sola neve |
|
081 |
effetos cinerem immundum iactare per agros. |
|
082 |
sic quoque mutatis requiescunt fetibus arva, |
|
083 |
nec nulla interea est inaratae gratia terrae. |
|
084 |
saepe etiam sterilis incendere profuit agros |
|
085 |
atque levem stipulam crepitantibus urere flammis: |
|
086 |
sive inde occultas viris et pabula terrae |
|
087 |
pinguia concipiunt, sive illis omne per ignem |
|
088 |
excoquitur vitium atque exsudat inutilis umor, |
|
089 |
seu pluris calor ille vias et caeca relaxat |
|
090 |
spiramenta, novas veniat qua sucus in herbas, |
|
091 |
seu durat magis et venas astringit hiantis, |
|
092 |
ne tenues pluviae rapidive potentia solis |
|
093 |
acrior aut Boreae penetrabile frigus adurat. |
|
094 |
multum adeo, rastris glaebas qui frangit inertis |
|
095 |
vimineasque trahit cratis, iuvat arva, neque illum |
|
096 |
flava Ceres alto nequiquam spectat Olympo; |
|
097 |
et qui, proscisso quae suscitat aequore terga, |
|
098 |
rursus in obliquum verso perrumpit aratro |
|
099 |
exercetque frequens tellurem atque imperat arvis. |
|
100 |
umida solstitia atque hiemes orate serenas, |
|
101 |
agricolae; hiberno laetissima pulvere farra, |
|
102 |
laetus ager: nullo tantum se Mysia cultu |
|
103 |
iactat et ipsa suas mirantur Gargara messis. |
|
104 |
quid dicam iacto qui semine comminus arva |
|
105 |
insequitur cumulosque ruit male pinguis harenae, |
|
106 |
deinde satis fluvium inducit rivosque sequentis, |
|
107 |
et, cum exustus ager morientibus aestuat herbis, |
|
108 |
ecce supercilio clivosi tramitis undam |
|
109 |
elicit? illa cadens raucum per levia murmur |
|
110 |
saxa ciet, scatebrisque arentia temperat arva. |
|
111 |
quid qui, ne gravidis procumbat culmus aristis, |
|
112 |
luxuriem segetum tenera depascit in herba, |
|
113 |
cum primum sulcos aequant sata, quique paludis |
|
114 |
collectum umorem bibula deducit harena? |
|
115 |
praesertim incertis si mensibus amnis abundans |
|
116 |
exit et obducto late tenet omnia limo, |
|
117 |
unde cavae tepido sudant umore lacunae. |
|
118 |
Nec tamen, haec cum sint hominumque boumque labores |
|
119 |
versando terram experti, nihil improbus anser |
|
120 |
Strymoniaeque grues et amaris intiba fibris |
|
121 |
officiunt aut umbra nocet. pater ipse colendi |
|
122 |
haud facilem esse viam voluit, primusque per artem |
|
123 |
movit agros curis acuens mortalia corda, |
|
124 |
nec torpere gravi passus sua regna veterno. |
|
125 |
ante Iovem nulli subigebant arva coloni; |
|
126 |
ne signare quidem aut partiri limite campum |
|
127 |
fas erat: in medium quaerebant, ipsaque tellus |
|
128 |
omnia liberius nullo poscente ferebat. |
|
129 |
ille malum virus serpentibus addidit atris, |
|
130 |
praedarique lupos iussit pontumque moveri, |
|
131 |
mellaque decussit foliis ignemque removit, |
|
132 |
et passim rivis currentia vina repressit, |
|
133 |
ut varias usus meditando extunderet artis |
|
134 |
paulatim, et sulcis frumenti quaereret herbam, |
|
135 |
ut silicis venis abstrusum excuderet ignem. |
|
136 |
tunc alnos primum fluvii sensere cavatas; |
|
137 |
navita tum stellis numeros et nomina fecit |
|
138 |
Pleiadas, Hyadas, claramque Lycaonis Arcton; |
|
139 |
tum laqueis captare feras et fallere visco |
|
140 |
inventum et magnos canibus circumdare saltus; |
|
141 |
atque alius latum funda iam verberat amnem |
|
142 |
alta petens, pelagoque alius trahit umida lina; |
|
143 |
tum ferri rigor atque argutae lammina serrae |
|
144 |
(nam primi cuneis scindebant fissile lignum), |
|
145 |
tum variae venere artes. labor omnia vicit |
|
146 |
improbus et duris urgens in rebus egestas. |
|
147 |
prima Ceres ferro mortalis vertere terram |
|
148 |
instituit, cum iam glandes atque arbuta sacrae |
|
149 |
deficerent silvae et victum Dodona negaret. |
|
150 |
mox et frumentis labor additus, ut mala culmos |
|
151 |
esset robigo segnisque horreret in arvis |
|
152 |
carduus; intereunt segetes, subit aspera silva, |
|
153 |
lappaeque tribolique, interque nitentia culta |
|
154 |
infelix lolium et steriles dominantur avenae. |
|
155 |
quod nisi et adsiduis herbam insectabere rastris |
|
156 |
et sonitu terrebis avis et ruris opaci |
|
157 |
falce premes umbras votisque vocaveris imbrem, |
|
158 |
heu magnum alterius frustra spectabis acervum, |
|
159 |
concussaque famem in silvis solabere quercu. |
|
160 |
Dicendum et quae sint duris agrestibus arma, |
|
161 |
quis sine nec potuere seri nec surgere messes: |
|
162 |
vomis et inflexi primum grave robur aratri, |
|
163 |
tardaque Eleusinae matris volventia plaustra, |
|
164 |
tribulaque traheaeque et iniquo pondere rastri; |
|
165 |
virgea praeterea Celei vilisque supellex, |
|
166 |
arbuteae crates et mystica vannus Iacchi. |
|
167 |
omnia quae multo ante memor provisa repones, |
|
168 |
si te digna manet divini gloria ruris. |
|
169 |
continuo in silvis magna vi flexa domatur |
|
170 |
in burim et curvi formam accipit ulmus aratri. |
|
171 |
huic a stirpe pedes temo protentus in octo, |
|
172 |
binae aures, duplici aptantur dentalia dorso. |
|
173 |
caeditur et tilia ante iugo levis altaque fagus |
|
174 |
stivaque, quae currus a tergo torqueat imos, |
|
175 |
et suspensa focis explorat robora fumus. |
|
176 |
Possum multa tibi veterum praecepta referre, |
|
177 |
ni refugis tenuisque piget cognoscere curas. |
|
178 |
area cum primis ingenti aequanda cylindro |
|
179 |
et vertenda manu et creta solidanda tenaci, |
|
180 |
ne subeant herbae neu pulvere victa fatiscat, |
|
181 |
tum variae inludant pestes: saepe exiguus mus |
|
182 |
sub terris posuitque domos atque horrea fecit, |
|
183 |
aut oculis capti fodere cubilia talpae, |
|
184 |
inventusque cavis bufo et quae plurima terrae |
|
185 |
monstra ferunt, populatque ingentem farris acervum |
|
186 |
curculio atque inopi metuens formica senectae. |
|
187 |
contemplator item, cum se nux plurima silvis |
|
188 |
induet in florem et ramos curvabit olentis: |
|
189 |
si superant fetus, pariter frumenta sequentur, |
|
190 |
magnaque cum magno veniet tritura calore; |
|
191 |
at si luxuria foliorum exuberat umbra, |
|
192 |
nequiquam pinguis palea teret area culmos. |
|
193 |
semina vidi equidem multos medicare serentis |
|
194 |
et nitro prius et nigra perfundere amurca, |
|
195 |
grandior ut fetus siliquis fallacibus esset, |
|
196 |
et quamvis igni exiguo properata maderent. |
|
197 |
vidi lecta diu et multo spectata labore |
|
198 |
degenerare tamen, ni vis humana quotannis |
|
199 |
maxima quaeque manu legeret. sic omnia fatis |
|
200 |
in peius ruere ac retro sublapsa referri, |
|
201 |
non aliter quam qui adverso vix flumine lembum |
|
202 |
remigiis subigit, si bracchia forte remisit, |
|
203 |
atque illum in praeceps prono rapit alveus amni. |
|
204 |
Praeterea tam sunt Arcturi sidera nobis |
|
205 |
Haedorumque dies servandi et lucidus Anguis, |
|
206 |
quam quibus in patriam ventosa per aequora vectis |
|
207 |
Pontus et ostriferi fauces temptantur Abydi. |
|
208 |
Libra die somnique pares ubi fecerit horas |
|
209 |
et medium luci atque umbris iam dividit orbem, |
|
210 |
exercete, viri, tauros, serite hordea campis, |
|
211 |
usque sub extremum brumae intractabilis imbrem; |
|
212 |
nec non et lini segetem et Cereale papaver |
|
213 |
tempus humo tegere et iamdudum incumbere aratris, |
|
214 |
dum sicca tellure licet, dum nubila pendent. |
|
215 |
vere fabis satio; tum te quoque, medica, putres |
|
216 |
accipiunt sulci et milio venit annua cura, |
|
217 |
candidus auratis aperit cum cornibus annum |
|
218 |
Taurus et averso cedens Canis occidit astro. |
|
219 |
at si triticeam in messem robustaque farra |
|
220 |
exercebis humum solisque instabis aristis, |
|
221 |
ante tibi Eoae Atlantides abscondantur |
|
222 |
Gnosiaque ardentis decedat stella Coronae, |
|
223 |
debita quam sulcis committas semina quamque |
|
224 |
invitae properes anni spem credere terrae. |
|
225 |
multi ante occasum Maiae coepere; sed illos |
|
226 |
exspectata seges vanis elusit avenis. |
|
227 |
si vero viciamque seres vilemque phaselum, |
|
228 |
nec Pelusiacae curam aspernabere lentis, |
|
229 |
haud obscura cadens mittet tibi signa Bootes: |
|
230 |
incipe et ad medias sementem extende pruinas. |
|
231 |
Idcirco certis dimensum partibus orbem |
|
232 |
per duodena regit mundi sol aureus astra. |
|
233 |
quinque tenent caelum zonae: quarum una corusco |
|
234 |
semper sole rubens et torrida semper ab igni; |
|
235 |
quam circum extremae dextra laevaque trahuntur |
|
236 |
caeruleae, glacie concretae atque imbribus atris; |
|
237 |
has inter mediamque duae mortalibus aegris |
|
238 |
munere concessae divum, et via secta per ambas, |
|
239 |
obliquus qua se signorum verteret ordo. |
|
240 |
mundus, ut ad Scythiam Riphaeasque arduus arces |
|
241 |
consurgit, premitur Libyae devexus in Austros. |
|
242 |
hic vertex nobis semper sublimis; at illum |
|
243 |
sub pedibus Styx atra videt Manesque profundi. |
|
244 |
maximus hic flexu sinuoso elabitur Anguis |
|
245 |
circum perque duas in morem fluminis Arctos, |
|
246 |
Arctos Oceani metuentis aequore tingi. |
|
247 |
illic, ut perhibent, aut intempesta silet nox, |
|
248 |
semper et obtenta densentur nocte tenebrae; |
|
249 |
aut redit a nobis Aurora diemque reducit, |
|
250 |
nosque ubi primus equis Oriens adflavit anhelis |
|
251 |
illic sera rubens accendit lumina Vesper. |
|
252 |
hinc tempestates dubio praediscere caelo |
|
253 |
possumus, hinc messisque diem tempusque serendi, |
|
254 |
et quando infidum remis impellere marmor |
|
255 |
conveniat, quando armatas deducere classis, |
|
256 |
aut tempestivam silvis evertere pinum. |
|
257 |
Nec frustra signorum obitus speculamur et ortus, |
|
258 |
temporibusque parem diversis quattuor annum. |
|
259 |
frigidus agricolam si quando continet imber, |
|
260 |
multa, forent quae post caelo properanda sereno, |
|
261 |
maturare datur: durum procudit arator |
|
262 |
vomeris obtunsi dentem, cavat arbore lintres, |
|
263 |
aut pecori signum aut numeros impressit acervis. |
|
264 |
exacuunt alii vallos furcasque bicornis, |
|
265 |
atque Amerina parant lentae retinacula viti. |
|
266 |
nunc facilis rubea texatur fiscina virga, |
|
267 |
nunc torrete igni fruges, nunc frangite saxo. |
|
268 |
quippe etiam festis quaedam exercere diebus |
|
269 |
fas et iura sinunt: rivos deducere nulla |
|
270 |
religio vetuit, segeti praetendere saepem, |
|
271 |
insidias avibus moliri, incendere vepres, |
|
272 |
balantumque gregem fluvio mersare salubri. |
|
273 |
saepe oleo tardi costas agitator aselli |
|
274 |
vilibus aut onerat pomis, lapidemque revertens |
|
275 |
incusum aut atrae massam picis urbe reportat. |
|
276 |
Ipsa dies alios alio dedit ordine Luna |
|
277 |
felicis operum. quintam fuge: pallidus Orcus |
|
278 |
Eumenidesque satae; tum partu Terra nefando |
|
279 |
Coeumque Iapetumque creat saevumque Typhoea |
|
280 |
et coniuratos caelum rescindere fratres. |
|
281 |
ter sunt conati imponere Pelio Ossam |
|
282 |
scilicet, atque Ossae frondosum involvere Olympum; |
|
283 |
ter pater exstructos disiecit fulmine montis. |
|
284 |
septima post decimam felix et ponere vitem |
|
285 |
et prensos domitare boves et licia telae |
|
286 |
addere. nona fugae melior, contraria furtis. |
|
287 |
Multa adeo gelida melius se nocte dedere, |
|
288 |
aut cum sole novo terras inrorat Eous. |
|
289 |
nocte leves melius stipulae, nocte arida prata |
|
290 |
tondentur, noctes lentus non deficit umor. |
|
291 |
et quidam seros hiberni ad luminis ignis |
|
292 |
pervigilat ferroque faces inspicat acuto. |
|
293 |
interea longum cantu solata laborem |
|
294 |
arguto coniunx percurrit pectine telas, |
|
295 |
aut dulcis musti Volcano decoquit umorem |
|
296 |
et foliis undam trepidi despumat aeni. |
|
297 |
at rubicunda Ceres medio succiditur aestu, |
|
298 |
et medio tostas aestu terit area fruges. |
|
299 |
nudus ara, sere nudus. hiems ignava colono: |
|
300 |
frigoribus parto agricolae plerumque fruuntur |
|
301 |
mutuaque inter se laeti convivia curant. |
|
302 |
invitat genialis hiems curasque resolvit, |
|
303 |
ceu pressae cum iam portum tetigere carinae, |
|
304 |
puppibus et laeti nautae imposuere coronas. |
|
305 |
sed tamen et quernas glandes tum stringere tempus |
|
306 |
et lauri bacas oleamque cruentaque myrta, |
|
307 |
tum gruibus pedicas et retia ponere cervis |
|
308 |
auritosque sequi lepores, tum figere dammas |
|
309 |
stuppea torquentem Balearis verbera fundae, |
|
310 |
cum nix alta iacet, glaciem cum flumina trudunt |
|
311 |
Quid tempestates autumni et sidera dicam, |
|
312 |
atque, ubi iam breviorque dies et mollior aestas, |
|
313 |
quae vigilanda viris ? vel cum ruit imbriferum ver, |
|
314 |
spicea iam campis cum messis inhorruit et cum |
|
315 |
frumenta in viridi stipula lactentia turgent? |
|
316 |
saepe ego, cum flavis messorem induceret arvis |
|
317 |
agricola et fragili iam stringeret hordea culmo, |
|
318 |
omnia ventorum concurrere proelia vidi, |
|
319 |
quae gravidam late segetem ab radicibus imis |
|
320 |
sublimem expulsam eruerent; ita turbine nigro |
|
321 |
ferret hiems culmumque levem stipulasque volantis. |
|
322 |
saepe etiam immensum caelo venit agmen aquarum |
|
323 |
et foedam glomerant tempestatem imbribus atris |
|
324 |
collectae ex alto nubes; ruit arduus aether, |
|
325 |
et pluvia ingenti sata laeta boumque labores |
|
326 |
diluit; implentur fossae et cava flumina crescunt |
|
327 |
cum sonitu fervetque fretis spirantibus aequor. |
|
328 |
ipse pater media nimborum in nocte corusca |
|
329 |
fulmina molitur dextra: quo maxima motu |
|
330 |
terra tremit; fugere ferae et mortalia corda |
|
331 |
per gentis humilis stravit pavor: ille flagranti |
|
332 |
aut Athon aut Rhodopen aut alta Ceraunia telo |
|
333 |
deicit; ingeminant Austri et densissimus imber: |
|
334 |
nunc nemora ingenti vento, nunc litora plangunt. |
|
335 |
hoc metuens caeli mensis et sidera serva, |
|
336 |
frigida Saturni sese quo stella receptet, |
|
337 |
quos ignis caelo Cyllenius erret in orbis. |
|
338 |
in primis venerare deos, atque annua magnae |
|
339 |
sacra refer Cereri laetis operatus in herbis |
|
340 |
extremae sub casum hiemis, iam vere sereno. |
|
341 |
tum pingues agni et tum mollissima vina, |
|
342 |
tum somni dulces densaeque in montibus umbrae. |
|
343 |
cuncta tibi Cererem pubes agrestis adoret: |
|
344 |
cui tu lacte favos et miti dilue Baccho, |
|
345 |
terque novas circum felix eat hostia fruges, |
|
346 |
omnis quam chorus et socii comitentur ovantes, |
|
347 |
et Cererem clamore vocent in tecta; neque ante |
|
348 |
falcem maturis quisquam supponat aristis |
|
349 |
quam Cereri torta redimitus tempora quercu |
|
350 |
det motus incompositos et carmina dicat. |
|
351 |
Atque haec ut certis possemus discere signis, |
|
352 |
aestusque pluviasque et agentis frigora ventos, |
|
353 |
ipse pater statuit quid menstrua luna moneret, |
|
354 |
quo signo caderent Austri, quid saepe videntes |
|
355 |
agricolae propius stabulis armenta tenerent. |
|
356 |
continuo ventis surgentibus aut freta ponti |
|
357 |
incipiunt agitata tumescere et aridus altis |
|
358 |
montibus audiri fragor, aut resonantia longe |
|
359 |
litora misceri et nemorum increbrescere murmur. |
|
360 |
iam sibi tum curvis male temperat unda carinis, |
|
361 |
cum medio celeres revolant ex aequore mergi |
|
362 |
clamoremque ferunt ad litora, cumque marinae |
|
363 |
in sicco ludunt fulicae, notasque paludes |
|
364 |
deserit atque altam supra volat ardea nubem. |
|
365 |
saepe etiam stellas vento impendente videbis |
|
366 |
praecipitis caelo labi, noctisque per umbram |
|
367 |
flammarum longos a tergo albescere tractus; |
|
368 |
saepe levem paleam et frondes volitare caducas, |
|
369 |
aut summa nantis in aqua conludere plumas. |
|
370 |
at Boreae de parte trucis cum fulminat et cum |
|
371 |
Eurique Zephyrique tonat domus, omnia plenis |
|
372 |
rura natant fossis atque omnis navita ponto |
|
373 |
umida vela legit. numquam imprudentibus imber |
|
374 |
obfuit: aut illum surgentem vallibus imis |
|
375 |
aeriae fugere grues, aut bucula caelum |
|
376 |
suspiciens patulis captavit naribus auras, |
|
377 |
aut arguta lacus circumvolitavit hirundo |
|
378 |
et veterem in limo ranae cecinere querelam. |
|
379 |
saepius et tectis penetralibus extulit ova |
|
380 |
angustum formica terens iter, et bibit ingens |
|
381 |
arcus, et e pastu decedens agmine magno |
|
382 |
corvorum increpuit densis exercitus alis. |
|
383 |
iam variae pelagi volucres et quae Asia circum |
|
384 |
dulcibus in stagnis rimantur prata Caystri: |
|
385 |
certatim largos umeris infundere rores, |
|
386 |
nunc caput obiectare fretis, nunc currere in undas |
|
387 |
et studio ineassum videas gestire lavandi. |
|
388 |
tum cornix plena pluviam vocat improba voce |
|
389 |
et sola in sicca secum spatiatur harena. |
|
390 |
ne nocturna quidem carpentes pensa puellae |
|
391 |
nescivere hiemem, testa cum ardente viderent |
|
392 |
scintillare oleum et putris concrescere fungos. |
|
393 |
Nec minus ex imbri soles et aperta serena |
|
394 |
prospicere et certis poteris cognoscere signis: |
|
395 |
nam neque tum stellis acies obtunsa videtur, |
|
396 |
nec fratris radiis obnoxia surgere Luna, |
|
397 |
tenuia nec lanae per caelum vellera ferri; |
|
398 |
non tepidum ad solem pennas in litore pandunt |
|
399 |
dilectae Thetidi alcyones, non ore solutos |
|
400 |
immundi meminere sues iactare maniplos. |
|
401 |
at nebulae magis ima petunt campoque recumbunt, |
|
402 |
solis et occasum servans de culmine summo |
|
403 |
nequiquam seros exereet noctua cantus. |
|
404 |
apparet liquido sublimis in aere Nisus, |
|
405 |
et pro purpureo poenas dat Scylla capillo: |
|
406 |
quacumque illa levem fugiens secat aethera pennis, |
|
407 |
ecce inimicus atrox magno stridore per auras |
|
408 |
insequitur Nisus; qua se fert Nisus ad auras, |
|
409 |
illa levem fugiens raptim secat aethera pennis. |
|
410 |
tum liquidas corvi presso ter gutture voces |
|
411 |
aut quater ingeminant, et saepe cubilibus altis |
|
412 |
nescio qua praeter solitum dulcedine laeti |
|
413 |
inter se in foliis strepitant: iuvat imbribus actis |
|
414 |
progeniem parvam dulcisque revisere nidos: |
|
415 |
haud equidem credo, quia sit divinitus illis |
|
416 |
ingenium aut rerum fato prudentia maior; |
|
417 |
verum ubi tempestas et caeli mobilis umor |
|
418 |
mutavere vices et Iuppiter uvidus Austris |
|
419 |
denset erant quae rara modo, et quae densa relaxat, |
|
420 |
vertuntur species animorum, et pectora motus |
|
421 |
nunc alios, alios dum nubila ventus agebat, |
|
422 |
concipiunt: hinc ille avium concentus in agris |
|
423 |
et laetae pecudes et ovantes gutture corvi. |
|
424 |
Si vero solem ad rapidum lunasque sequentis |
|
425 |
ordine respicies, numquam te crastina fallet |
|
426 |
hora, neque insidiis noctis capiere serenae. |
|
427 |
Iuna revertentis cum primum colligit ignis, |
|
428 |
si nigrum obscuro comprenderit aera cornu, |
|
429 |
maximus agricolis pelagoque parabitur imber; |
|
430 |
at si virgineum suffuderit ore ruborem, |
|
431 |
ventus erit: vento semper rubet aurea Phoebe. |
|
432 |
sin ortu quarto (namque is certissimus auctor) |
|
433 |
pura neque obtunsis per caelum cornibus ibit, |
|
434 |
totus et ille dies et qui nascentur ab illo |
|
435 |
exactum ad mensem pluvia ventisque carebunt, |
|
436 |
votaque servati solvent in litore nautae |
|
437 |
Glauco et Panopeae et Inoo Melicertae. |
|
438 |
sol quoque et exoriens et cum se condet in undas |
|
439 |
signa dabit; solem certissima signa sequuntur, |
|
440 |
et quae mane refert et quae surgentibus astris. |
|
441 |
ille ubi nascentem maculis variaverit ortum |
|
442 |
conditus in nubem medioque refugerit orbe, |
|
443 |
suspecti tibi sint imbres: namque urget ab alto |
|
444 |
arboribusque satisque Notus pecorique sinister. |
|
445 |
aut ubi sub lucem densa inter nubila sese |
|
446 |
diversi rumpent radii, aut ubi pallida surget |
|
447 |
Tithoni croceum linquens Aurora cubile, |
|
448 |
heu, male tum mitis defendet pampinus uvas; |
|
449 |
tam multa in tectis crepitans salit horrida grando. |
|
450 |
hoc etiam, emenso cum iam decedit Olympo, |
|
451 |
profuerit meminisse magis; nam saepe videmus |
|
452 |
ipsius in vultu varios errare colores: |
|
453 |
caeruleus pluviam denuntiat, igneus Euros; |
|
454 |
sin maculae incipient rutilo immiscerier igni, |
|
455 |
omnia tum pariter vento nimbisque videbis |
|
456 |
fervere. non illa quisquam me nocte per altum |
|
457 |
ire neque ab terra moneat convellere funem. |
|
458 |
at si, cum referetque diem condetque relatum, |
|
459 |
lucidus orbis erit, frustra terrebere nimbis |
|
460 |
et claro silvas cernes Aquilone moveri. |
|
461 |
denique, quid vesper serus vehat, unde serenas |
|
462 |
ventus agat nubes, quid cogitet umidus Auster, |
|
463 |
sol tibi signa dabit. solem quis dicere falsum |
|
464 |
audeat? ille etiam caecos instare tumultus |
|
465 |
saepe monet fraudemque et operta tumescere bella. |
|
466 |
ille etiam exstincto miseratus Caesare Romam, |
|
467 |
cum caput obscura nitidum ferrugine texit |
|
468 |
impiaque aeternam timuerunt saecula noctem. |
|
469 |
tempore quamquam illo tellus quoque et aequora ponti, |
|
470 |
obscenaeque canes importunaeque volucres |
|
471 |
signa dabant. quotiens Cyclopum effervere in agros |
|
472 |
vidimus undantem ruptis fornacibus Aetnam, |
|
473 |
flammarumque globos liquefactaque volvere saxa ! |
|
474 |
armorum sonitum toto Germania caelo |
|
475 |
audiit, insolitis tremuerunt motibus Alpes. |
|
476 |
vox quoque per lucos vulgo exaudita silentis |
|
477 |
ingens, et simulacra modis pallentia miris |
|
478 |
visa sub obscurum noctis, pecudesque locutae |
|
479 |
(infandum !); sistunt amnes terraeque dehiscunt, |
|
480 |
et maestum inlacrimat templis ebur aeraque sudant. |
|
481 |
proluit insano contorquens vertice silvas |
|
482 |
fluviorum rex Eridanus camposque per omnis |
|
483 |
cum stabulis armenta tulit. nec tempore eodem |
|
484 |
tristibus aut extis fibrae apparere minaces |
|
485 |
aut puteis manare cruor cessavit, et altae |
|
486 |
per noctem resonare lupis ululantibus urbes. |
|
487 |
non alias caelo ceciderunt plura sereno |
|
488 |
fulgura nec diri totiens arsere cometae. |
|
489 |
ergo inter sese paribus concurrere telis |
|
490 |
Romanas acies iterum videre Philippi; |
|
491 |
nec fuit indignum superis bis sanguine nostro |
|
492 |
Emathiam et latos Haemi pinguescere campos. |
|
493 |
scilicet et tempus veniet cum finibus illis |
|
494 |
agricola incurvo terram molitus aratro |
|
495 |
exesa inveniet scabra robigine pila, |
|
496 |
aut gravibus rastris galeas pulsabit inanis, |
|
497 |
grandiaque effossis mirabitur ossa sepulcris. |
|
498 |
di patrii, Indigetes, et Romule Vestaque mater, |
|
499 |
quae Tuscum Tiberim et Romana Palatia servas, |
|
500 |
hunc saltem everso iuvenem succurrere saeclo |
|
501 |
ne prohibete. satis iam pridem sanguine nostro |
|
502 |
Laomedonteae luimus periuria Troiae; |
|
503 |
iam pridem nobis caeli te regia, Caesar, |
|
504 |
invidet atque hominum queritur curare triumphos, |
|
505 |
quippe ubi fas versum atque nefas; tot bella per orbem, |
|
506 |
tam multae scelerum facies, non ullus aratro |
|
507 |
dignus honos, squalent abductis arva colonis, |
|
508 |
et curvae rigidum falces conflantur in ensem. |
|
509 |
hinc movet Euphrates, illinc Germania bellum; |
|
510 |
vicinae ruptis inter se legibus urbes |
|
511 |
arma ferunt; saevit toto Mars impius orbe; |
|
512 |
ut cum carceribus sese effudere quadrigae, |
|
513 |
addunt in spatio, et frustra retinacula tendens |
|
514 |
fertur equis auriga neque audit currus habenas. |