|
|
Vox-Latina-Gottingensis
Scripta auctorum Latinorum
|
1 |
Ille ego qui fuerim, tenerorum lusor amorum, |
|
2 |
quem legis, ut noris, accipe posteritas. |
|
3 |
Sulmo mihi patria est, gelidis uberrimus undis, |
|
4 |
milia, qui novies distat ab Urbe decem. |
|
5 |
Editus hic ego sum nec non ut tempora noris, |
|
6 |
cum cecidit fato consul uterque pari. |
|
7 |
Si quid id est, usque a proavis vetus ordinis heres, |
|
8 |
non modo fortunae munere factus eques. |
|
9 |
Nec stirps prima fui; genito sum fratre creatus, |
|
10 |
qui tribus ante quater mensibus ortus erat. |
|
11 |
Lucifer amborum natalibus affuit idem: |
|
12 |
Una celebrata est per duo liba dies; |
|
13 |
haec est armiferae festis de quinque Minervae, |
|
14 |
quae fieri pugna prima cruenta solet. |
|
15 |
Protinus excolimur teneri, curaque parentis |
|
16 |
imus ad insignes Urbis ab arte viros. |
|
17 |
Frater ad eloquium viridi tendebat ab aevo, |
|
18 |
fortia verbosi natus ad arma fori; |
|
19 |
at mihi iam puero caelestia sacra placebant, |
|
20 |
inque suum furtim Musa trahebat opus. |
|
21 |
Saepe pater dixit 'studium quid inutile temptas? |
|
22 |
Maeonides nullas ipse reliquit opes.' |
|
23 |
Motus eram dictis, totoque Helicone relicto |
|
24 |
scribere temptabam verba soluta modis. |
|
25 |
Sponte sua carmen numeros veniebat ad aptos, |
|
26 |
et quod temptabam scribere versus erat. |
|
27 |
Interea tacito passu labentibus annis |
|
28 |
liberior fratri sumpta mihique toga est, |
|
29 |
induiturque umeris cum lato purpura clavo, |
|
30 |
et studium nobis, quod fuit ante, manet. |
|
31 |
Iamque decem vitae frater geminaverat annos, |
|
32 |
cum perit, et coepi parte carere mei. |
|
33 |
Cepimus et tenerae primos aetatis honores, |
|
34 |
eque viris quondam pars tribus una fui. |
|
35 |
Curia restabat: Clavi mensura coacta est; |
|
36 |
maius erat nostris viribus illud onus. |
|
37 |
Nec patiens corpus, nec mens fuit apta labori, |
|
38 |
sollicitaeque fugax ambitionis eram, |
|
39 |
et petere Aoniae suadebant tuta sorores |
|
40 |
otia, iudicio semper amata meo. |
|
41 |
Temporis illius colui fovique poetas, |
|
42 |
quotque aderant vates, rebar adesse deos. |
|
43 |
Saepe suas volucres legit mihi grandior aevo, |
|
44 |
quaeque necet serpens, quae iuvet herba, Macer. |
|
45 |
Saepe suos solitus recitare Propertius ignes |
|
46 |
iure sodalicii, quo mihi iunctus erat. |
|
47 |
Ponticus heroo, Bassus quoque clarus iambis |
|
48 |
dulcia convictus membra fuere mei. |
|
49 |
Et tenuit nostras numerosus Horatius aures, |
|
50 |
dum ferit Ausonia carmina culta lyra. |
|
51 |
Vergilium vidi tantum, nec avara Tibullo |
|
52 |
tempus amicitiae fata dedere meae. |
|
53 |
Successor fuit hic tibi, Galle, Propertius illi; |
|
54 |
quartus ab his serie temporis ipse fui. |
|
55 |
Utque ego maiores, sic me coluere minores, |
|
56 |
notaque non tarde facta Thalia mea est. |
|
57 |
Carmina cum primum populo iuvenilia legi, |
|
58 |
barba resecta mihi bisve semelve fuit. |
|
59 |
Moverat ingenium totam cantata per Urbem |
|
60 |
nomine non vero dicta Corinna mihi. |
|
61 |
Multa quidem scripsi, sed, quae vitiosa putavi, |
|
62 |
emendaturis ignibus ipse dedi. |
|
63 |
Tunc quoque, cum fugerem, quaedam placitura cremavi |
|
64 |
iratus studio carminibusque meis. |
|
65 |
Molle Cupidineis nec inexpugnabile telis |
|
66 |
cor mihi, quodque levis causa moveret, erat. |
|
67 |
Cum tamen hic essem minimoque accenderer igni, |
|
68 |
nomine sub nostro fabula nulla fuit. |
|
69 |
Paene mihi puero nec digna nec utilis uxor |
|
70 |
est data, quae tempus perbreve nupta fuit. |
|
71 |
Illi successit, quamvis sine crimine coniunx, |
|
72 |
non tamen in nostro firma futura toro. |
|
73 |
Ultima, quae mecum seros permansit in annos, |
|
74 |
sustinuit coniunx exulis esse viri. |
|
75 |
Filia me mea bis prima fecunda iuventa, |
|
76 |
sed non ex uno coniuge, fecit avum. |
|
77 |
Et iam complerat genitor sua fata novemque |
|
78 |
addiderat lustris altera lustra novem. |
|
79 |
Non aliter flevi, quam me fleturus adempto |
|
80 |
ille fuit; matri proxima iusta tuli. |
|
81 |
Felices ambo tempestiveque sepulti, |
|
82 |
ante diem poenae quod periere meae! |
|
83 |
Me quoque felicem, quod non viventibus illis |
|
84 |
sum miser, et de me quod doluere nihil! |
|
85 |
Si tamen extinctis aliquid nisi nomina restat, |
|
86 |
et gracilis structos effugit umbra rogos, |
|
87 |
fama, parentales, si vos mea contigit, umbrae, |
|
88 |
et sunt in Stygio crimina nostra foro, |
|
89 |
scite, precor, causam (nec vos mihi fallere fas est) |
|
90 |
errorem iussae, non scelus, esse fugae. |
|
91 |
Manibus hoc satis est: ad vos, studiosa, revertor, |
|
92 |
pectora, qui vitae quaeritis acta meae. |
|
93 |
Iam mihi canities pulsis melioribus annis |
|
94 |
venerat, antiquas miscueratque comas, |
|
95 |
postque meos ortus Pisaea vinctus oliva |
|
96 |
abstulerat deciens praemia victor equus, |
|
97 |
cum maris Euxini positos ad laeva Tomitas |
|
98 |
quaerere me laesi principis ira iubet. |
|
99 |
Causa meae cunctis nimium quoque nota ruinae |
|
100 |
indicio non est testificanda meo. |
|
101 |
Quid referam comitumque nefas famulosque nocentes? |
|
102 |
Ipsa multa tuli non leviora fuga. |
|
103 |
Indignata malis mens est succumbere seque |
|
104 |
praestitit invictam viribus usa suis; |
|
105 |
oblitusque mei ductaeque per otia vitae |
|
106 |
insolita cepi temporis arma manu; |
|
107 |
totque tuli terra casus pelagoque quot inter |
|
108 |
occultum stellae conspicuumque polum. |
|
109 |
Tacta mihi tandem longis erroribus acto |
|
110 |
iuncta pharetratis Sarmatis ora Getis. |
|
111 |
Hic ego, finitimis quamvis circumsoner armis, |
|
112 |
tristia, quo possum, carmine fata levo. |
|
113 |
Quod quamvis nemo est, cuius referatur ad aures, |
|
114 |
sic tamen absumo decipioque diem. |
|
115 |
Ergo quod vivo durisque laboribus obsto, |
|
116 |
nec me sollicitae taedia lucis habent, |
|
117 |
gratia, Musa, tibi: Nam tu solacia praebes, |
|
118 |
tu curae requies, tu medicina venis. |
|
119 |
Tu dux et comes es, tu nos abducis ab Histro, |
|
120 |
in medioque mihi das Helicone locum; |
|
121 |
tu mihi, quod rarum est, vivo sublime dedisti |
|
122 |
nomen, ab exequiis quod dare fama solet. |
|
123 |
Nec, qui detrectat praesentia, Livor iniquo |
|
124 |
ullum de nostris dente momordit opus. |
|
125 |
Nam tulerint magnos cum saecula nostra poetas, |
|
126 |
non fuit ingenio fama maligna meo, |
|
127 |
cumque ego praeponam multos mihi, non minor illis |
|
128 |
dicor et in toto plurimus orbe legor. |
|
129 |
Si quid habent igitur vatum praesagia veri, |
|
130 |
protinus ut moriar, non ero, terra, tuus. |
|
131 |
Sive favore tuli, sive hanc ego carmine famam, |
|
132 |
iure tibi grates, candide lector, ago. |