Vox-Latina-Gottingensis

Original und Nachdichtung

C. Plinius Secundus ep. 4.27

C. Plinius grüßt seinen Falco

1

Vorgestern habe ich Sentius Augurinus mit größtem Vergnügen, ja, mit bewunderung vortragen hören. Er nennt seine Schöpfungen "Gedichtchen". Vieles schlicht, vieles gehoben, vieles reizend, vieles zart, vieles süß, vieles gallig.

2

Ich glaube, seit einer Reihe von Jahren ist nichts Vollkommneres in dieser Art geschrieben worden, wenn mich nicht etwa meine Liebe zu ihm täuscht oder der Umstand, daß er mich selbst mit Lob überschüttet hat. Denn er hat sich zum Thema genommen, daß ich mich aus Spielerei zuweilen in Versen versuche.

3

Also gut! Ich mache Dich zum Richter über mein Urteil, wenn mir der zweite Vers einfällt; die übrigen habe ich im Kopfe und Dir hier gleich aufgeschrieben:

4

In kurzen Strophen sing' ich Lieder

Wie mein Catull einst und mein Calvus

Und all die Alten. Doch was kümmert's mich?

Der eine Plinius ersetzt mir alle,

Der gern den Markt verläßt und lieber dichtet,

Der Liebe sucht und selbst auf Liebe hofft.

Wie viele Catos gehn auf dich, den einen!

Nun denn, wer liebt, der wag' es, nicht zu lieben!

5

Du siehst, wie geistreich alles ist, wie passend, wie anschaulich. Dieser Kostprobe entspricht - auf mein Wort! - das ganze Buch, und sobald er es veröffentlicht hat, werde ich es Dir besorgen. Derweilen hab' den jungen Mann gern und beglückwünsche unsre zeiten zu solch einem Talent, das sein Charakter noch schöner erscheinen läßt. Er lebt mit Spurinna, mit Antoninus zusammen; mit dem einen ist er verschwägert, mit beiden eng befreundet.

6

Danach kannst Du Dir ein Bild machen, wie rechtschaffen der junge Mann ist, der von zwei ehrwürdigen Greisen so geliebt wird. Denn immer wahr bleibt doch:

Der Umgang, den du liebst,

Läßt sich dich selbst erkennen.

Leb' wohl!

Helmut Kasten 1979

C. Plinius Pompeio Falconi suo s.

1

Tertius dies est quod audivi recitantem Sentium Augurinum cum summa mea voluptate, immo etiam admiratione. Poematia appellat. Multa tenuiter multa sublimiter, multa venuste multa tenere, multa dulciter multa cum bile.

2

Aliquot annis puto nihil generis eiusdem absolutius scriptum, nisi forte me fallit aut amor eius aut quod ipsum me laudibus vexit. Nam lemma sibi sumpsit, quod ego interdum versibus ludo.

3

Atque adeo iudicii mei te iudicem faciam, si mihi ex hoc ipso lemmate secundus versus occurrerit; nam ceteros teneo et iam explicui.

4

Canto carmina versibus minutis,

his olim quibus et meus Catullus

et Calvus veteresque. Sed quid ad me?

Unus Plinius est mihi priores:

mavult versiculos foro relicto

et quaerit quod amet, putatque amari.

Ille o Plinius, ille quot Catones!

I nunc, quisquis amas, amare noli.

5

Vides quam acuta omnia quam apta quam expressa. Ad hunc gustum totum librum repromitto, quem tibi ut primum publicaverit exhibebo. Interim ama iuvenem et temporibus nostris gratulare pro ingenio tali, quod ille moribus adornat. Vivit cum Spurinna, vivit cum Antonino, quorum alteri affinis, utrique contubernalis est.

6

Possis ex hoc facere coniecturam, quam sit emendatus adulescens, qui a gravissimis senibus sic amatur. Est enim illud verissimum:

Vale.