Vox-Latina-Gottingensis
Original und Nachdichtung
Martial Epigrammata 10, 2
|
|
|
|
|
Das zehnte Buch entglitt mir, da ich's übereilt; |
|
|
jetzt liegt es wieder vor, doch gründlich ausgefeilt. |
|
|
Hierin steht manches, das schon früher drin gewesen |
|
|
(doch hübscher aufpoliert), viel Neues auch zu lesen. |
|
5 |
Sei, Leser, ihm geneigt: Als dich mir Roma gab, |
|
|
da sprach sie: "Dieser ist das Beste, was ich hab. |
|
|
Der undankbaren Lethe Flut wirst du entgehen, |
|
|
der beßre Teil von dir wird dauern und bestehen. |
|
|
Messalas Marmorgrab zerbirst der Feigenbaum; |
|
10 |
der Maultiertreiber grinst: die Rosse sieht er kaum |
|
|
am Grabmal des Crispin. Doch Dichtung bleibt gefeit: |
|
|
nicht schadet Diebstahl ihr, noch rafft sie fort die Zeit. |
|
|
Dies ist der Preis, den sich Literatur erwirbt: |
|
|
das einz'ge Denkmal ist sie, welches niemals stirbt." |
|
|
|
|
1 |
Festinata prior, decimi mihi cura libelli |
|
2 |
elapsum manibus nunc revocavit opus. |
|
3 |
Nota leges quaedam, sed lima rasa recenti; |
|
4 |
pars nova maior erit: Lector, utrique fave, |
|
5 |
lector, opes nostrae: Quem cum mihi Roma dedisset, |
|
6 |
"Nil, tibi quod demus, maius habemus", ait. |
|
7 |
"Pigra per hunc fugies ingratae flumina Lethes |
|
8 |
et meliore tui parte superstes eris. |
|
9 |
Marmora Messallae findit caprificus et audax |
|
10 |
dimidios Crispi mulio ridet equos: |
|
11 |
At chartis nec furta nocent et saecula prosunt, |
|
12 |
solaque non norunt haec monumenta mori" |